Los mòts (2)                                                              

Pensi que me vau arrestar d’escriure,

los mòts m’escapan.

Ne perdi al mens un cada jorn

e n’aganti pas cap de novèl.

Autres còps jetavi de mòts en l’aire

e tornavan davalar ambe d’autres,

perdéqué s’apariavan e fasian plen de pichons,

de mòts novels e se podià causir

lo que te semblava lo pus fòrt,plan fait,

polit,original,agradiu.

Sabetz que los mòts se maridan,se causissan

per faire mai d’efècte,per cantar,per filosofar.                                                                                                              

Los poètas agantan los milhors,los pus bèls.

Ièu,ara,aganti totjorn los même los prumièrs,

los pus vièlhs,los pus coneguts,

los que sont tot sols,

que vòlon pròche de l’erba o que se nègon dins la mar.

Los que son inesperats,originals,s’amagan darrièr los autres

comò se volian pas venir ambe ièu.

Los que tornan ligats a d’autres

son los que van ja fait dins una canson o dins un poèma,

son julhats comò de biòus, cotriats per la vida.

Ai pas beson d’acolitrar los mai vièlhs,los de l’enfantesa,

arrivan tot sols.

De còps t’ajudan per dire lo pus en fons de las causas

mas demòras ambe las même ideas,fas pas mai de progrès.                                                                                   

Ne cal pas jetar tròp ensemble

perdéqué se van acrocar

e te faran un mèscladis que te disi qu’aquò.

Te cal trigar,los jetar e te demòra pas rès

o de còps una pepita, un appariement original, meravelhós.

N’i a que va fan sovent e d’autres qu’i arrivan pas.

D’ont venan los mòts,d’ont arrivan ?

N’i a que son d’aici,d’autres que son d’endacòm mai,

d’una autra lenga que la nòstra.

N’i a que venan dal latin o dal grèc.

An totis una origina e una istòria.

N’i a que son popularis,regionals,

que cal pas tròp los utilisar a l’escòla.

D’autres son literaris,poëtics.

Te cal saupre çò que vas faire ambe tot aquò.

Quand causisses te cal aver una intencion.

Pòdes estre serios o t’amusar amb’èlis.                                                                                                                      

Tot aquò per dire qu’escriure es dire quicòm als autres,

daissar una traça de tu,de çò qu’as fait, de çò que pensas.

« Avans d’escriure vos cal saupre pensar » disià lo Boileau

mas lo Valery disià que « mai escrives mens pensas ».

Me sembla qu’escrivi per conestre milhor

aquèla lenga que m’encanta,que me fa rire o que me fa plorar.

Se çò qu’escrivi vos interessa es que sem pas lenc un de l’autre,

dal costat de l’eime e dal costat dal còr.                                                                                                                                                                  

Jaume Carbonèl

junh de 2013                                             

- s’apariar, s’acoblar 

- julhats : liés (pour les bœufs)

- acolitrar : interpeller 

- s’acrocar : s’accidenter