Las peiras                                                                                                                                                                              

Los paisans an totjorn agut de problèmas ambe las peiras,

sòbretot quand n’i a fòrças o que son voluminósas.

Se son pichòtas podès semenar lo blat.

Se n’ i a que de codóls pòdes plantar la vinha.

Quand lauravem lo Naut de la Bada papeta disià :

« Aici es peirut,i cal anar doçament si que non demolisses tot. »

Pensava a l’alaire e al carrelet que de còps se trocissià.

Quand desfonzavem èrem aquì per enlevar las raiças e las peiras

que levava la gròssa estrepaira

en fasquem de versanas fotralassas a cada virada.

Fasièm de clapás al bòrd dal camp

que d’autres transformavan en garenas

ont se metion los conilhs de defòra.                                                                                                                              

Se podià tamben faire de muretas que marcavan los tèrmes.

D’autres recauçavan los traucs per faire milhor passar las carretas.

Sus lo causse d’Olt, dal costat de Labastida juncas a Rocasmadur,

manca pas d’espacis peiregós de peiras caucinièras.

Aqui fan de murets de peiras secas a l’entorn dals peireguièrs

per empachar las fedas d’anar se promenar en dacòm mai.

Autres còps,los pastres,ne devian bastir tant de mestres per an

se volian tocar la mesada.

Se vei,dins aquèles paredons,de passatges estreits

ont ne pòt passar qu’una feda al còp.

Per las comptar ?

Aquèles passadons m’an totjorn intrigat.                                                                                                                       

Se i a de peirals interessants se pòt faire d’ostalhs

ambe d’escalièrs e de colombièrs majestuóses.

Ai totjorn somiat que n’aviài un atal.

Quand vesi totas aquèlas tièras de peiras blancas,

sus las sèrras dal costat de Caurs,

pensi a n’aquèlis òmes,femnas,joves o vièlhs

qu’an carrejat de peiras tota lor vida,una après l’autra,

dal mitan dal camp a l’aurièra.

L’òme s’es totjorn pelejat contra las peiras ;

las podem pas adomergir facilament

mas quand i arrivan fasem de catedralas

o de gariòtas.                                                                                                                                                                        

Lo camin de peiras plan fait,ambe tot çò que cal,es una bona causa

mas lo camin garraussat es pas comòde.

La casuda de peiras es perilhosa.

Se pòt tuar un òme o una femna en l’apeiregan.

Se ditz « aveire lo còr dur comò una peira. »

Qu’aquò nos empacha pas d’anar veire

las capitelas de Laure Minervès o las gariòtas de Rocasmadur

ont se vei cossi son utilisadas las lausilhas.                                                                                                                  

Jaume Carbonèl

avril de 2014