Sol

Sol,soi sol,

sol la nuèit e sol lo matin,

sol quand me despolhi e sol quand me vestissi,

sol quand bevi lo café e sol quand manji la sopa,

sol al cinema e sol a la messa,

sol a la vinha e sol quand me promeni dins l’estanh,

sol quand vau al canal e sol quand monti a La bada,

sol,l’estiu a la mar e sol quand vau a Besièrs.

Sol dins l’auto,

una que me fa signe,m’arresti,monta,

s’assèta al costat de ieu,

vòl anar ont vau,

sentis bon,fa riseta,dis que me coneis,

m’arresti,davala,m’envòia un poton,

ai enveja de plorar.

Sol,soi sol,

sol jos lo paraplèja quand plòu lo dissabte al soèr,

sol quand me cal anar a l’espital

e sol quand ne tòrni.

Ai un’agaça que sap cridar comò una pola

e deconilhs dins l’estable,

una gossa que promeni cada jorn,

un chaval e una jardinièra.

Va sabi que m’aimon aquèlas bestias,

mas son pas d’òmes o de femnas.

Ma filha,Jacmelina,es a Moscó,

ai pas jamai comprès çò que fa.

Avià fait una escòla de commerci,

sabi pas çò que vend,mas es afairada.

A pas lo temps de faire de pichons.

Se torna pas,es que va plan.

Es pas venguda al vilatge dempuèi l’entarrament de sa maire.


Pensi qu’avans aviài paur de la mòrt,

ara ai paur de la vida.

Me vòli pas metre a beure comò d’autres

per pas esser estransinat.

Aqueste soèr pas que ieu dins la cosina,

solitari,abandonat.

Soi sol…tot sol.


Jaume Carbonèl

Novembre de 2013


- estransinat : angoissé