La permission

Fasià ja un an qu’èri en Argeria

e me demandavi quand tornariài veire ma femna

e mon pichon Miquèl qu’èra nascut

un mès avans que partiguèssi.

M’adovèri per me faire balhar una permission

e arrivèri a Tolosa en avion.

Passèri doas semanas a Caurs que trapèri meravelhós.

Fasià bel temps,èrem al mès de setembre,

temps de las vendemiàs,dals camparòls,de la cassa e dal rubi.

Es a n’aquèl moment que m’avisèri que la vida pòt esser

quicòm de plan,de plen,de doçaina,de lentor,

que pensas qu’aquò fenira pas jamai.


Arrivèt lo jorn ont tot aquò èra fenit,

calià tornar en Argeria.

Es aqui que comprenguèri perdéqué,en 14,

volian pas donar permissions a los dal front,

que quand tornavan a l’ostal voliàn pas mai partir.

Anguèrem passar lo darnièr jorn a Canet,

la bòria que mon paire èra lo regidor.

Après lo repais dal soèr,ambe la Manon,

partiguèrem nos promenar dins los bòscs de pins

que son a l’entorn de la bòria.

Pas de vent,de sentors que lo caud dal jorn

fa sortir de las plantas,

una frescor tebessa de la nuèit qu’arriva,

lo silenci copat de cridàls d’aucèls que van dormir,

e la luna jaunassa que monta dapasset dins lo cèl

que va lèu venir negre .


Nos cloquèrem sus un borràs, qu’aviai fait seguir,per fringar.

Jamai aviem pas fait l’amor atàl.

Era comò una messa naturala,

una comunion ambe la natura.

Lo fringar es ligat al mistèri dal monde,de l’univèrs,,de la vida.

Papeta disià : »Cossi se fa que las causas son comò son ? »

Me demandi de còps cossi çò qu’ès pòt esser,

perdéqué la vida es comò es…

Es pas ambe la religion o la sciència

que van trapar la responsa.


Arrivat a l’ostal me desguisèri en soldat.

Mon paire trapava que m’anava plan

e m’acompagnèt a Carcassona per prendre,

a mièjanuèit,lo tren qu’anava a Marselha.

Sul trepador disièm pas rès

e nos fintavem comò s’anavem a un entarrament.

Al darnièr moment me sarrèt contr’èl

pus fòrt que de costuma.


Jaume Carbonèl

octobre de 2014