Dos entaraments

Son mortas totas dòas la meteissa annada,en 1964.

A l'entarament de la meuna mameta,a Capestanh,plòvià.

Enguèrem a la gleisa.

Lo curat faguèt sas escarnissas

e contèt la vida de Eugenia

d'un biais que correspondià pas tot a fait a la realitat:

bona maire,bona esposa,bona crestiana.

N'èra pas qu'aquò.

Montèrem a pè al cementèri.

Marchavem doçòment,sens dire rès.

Darrièr lo carri de la mòrta,quatre femnas

teniàn lo linçol de dòl

vestidas de negre dal cap als pès.

Dins aquèla tropelada,un pauc destacats,

los òmes parlavan de la vigna,de politica o de rubi.

Al cementèri lo curat tornèt parlar

e qualquas femnas ploravan.

Diguèt qu'èra pas tot a fait mòrta

e que la tornarien veire un jorn.

Eri malhuros e m'atrigava que tot aquò feniguèsse.

A Caurs,qualques temps après,

l'entarament de la Mémé Leonie,la mameta de ma femna,

sòsquèt una autra ceremonia.

Era cinq oràs dal sèr e fasià solehl.

Davant lo cortègi un òme portava la bandièra roge

ambe lo faucil e lo martèl.

De filhas vestidas de blanc teniàn un coissin

picat d'ulhets roges ont èra escrit

"A nòstra camarada Leònia".

Al cementèri qualques uns fasquèran un discors.

Lo secretari de la CGT de la Manufactura dals tabacs

recordèt qu'avià son caractèr

e que se daissava pas paucigar.

A la fin canteran l'Internacionala

e n'i avià que levavan lo punh.

Aquò me remenèt e pensèri que los òmes

fan de causas diférentas per acompagnar los mòrts,

mas que cada còp soi esmogut al tresfons.

Pensèri tanben a l’importança qu’an las mametas dins nostra vida.

Son partidas las mametas,caduna de son costat,

ambe sas idèas,sa faiçon de veire lo monde,

sa filosofià,son ideologia,sa personalitat.

Es èlas que coneissan lo mai la vida,

perdéqué son vielhas e perdéqué son femnas.

Las femnas ,entre èlas, se disan tot,

los amors,la malautia,la malandra,las lanhas

ont son los pichons, de colhonadas

e de causas que cal pas dire als òmes,

los bonurs e los malurs,

çò que fa la coneissença,la saviesa.

Aquèlas dòas eran lenc d'estre çò mèmes

e praquò ei totjorn pensat que se semblavan.

Jaume Carbonèl

janvièr 2011

- fadrinas : jeunes filles 

- esmogut : ému

- esccarnissas : simagrées 

- saviesa: sagesse

- paucigar : marcher sur les pieds 

- pecigar : pincer

- felens : petits-enfants 

- dapasset : doucement

- còcas : gàteaux 

- apitancièras : nourricières

- maladra : langueur, ennui 

-lanha : chagrin